Er hangt nog een lichte nevel over het water van de Oelermars. Je hoort de uilen krassen uit het verre verleden toen hier nog moeras was. De zon komt op en verdrijft de grijze flarden. We lopen met een grote groep voorbij de klootschietersbaan links het bospad in. Twee handhavers komen ons tegemoet, de reden… Op het volgende zandpad zien we reeënsporen, waarschijnlijk heeft er een jong ree meegelopen. Op de Ravenhorsterweg zien we in de verte de waterzuivering van Losser. Een deel van het gezuiverde water verwarmt het water van het zwembad Brilmansdennen. Een warmtewisselaar onttrekt warmte uit het aangevoerde gezuiverde water. Het water stroomt vervolgens via de Bleek naar de Dinkel. Zo is er altijd water in de dorpsbleek, ook in droge tijden. En bijkomend voordeel is dat het gezuiverde water een paar graden kouder in de Dinkel stroomt. De bacterie die nodig is tijdens het proces van het zuiveren van het water wordt gekweekt met de afvalresten bij Johma verderop.
Voor de boerderij gaan we rechts het bospad in door de stuifduinen van de Dinkel. Aan de andere kant van de Dinkel zien we veel lager gelegen de stroomdalgraslanden. Lage delen die overstromen bij veel regenval. Dit komt toch met enige regelmaat voor. Door de werking van wind en water kunnen steile oevers ontstaan waar bijv. de ijsvogel zijn nest maakt. Helaas komen we die vanmorgen niet tegen. Wel de zilverreiger die sierlijk verderop in het dal staat. Een buizerd vliegt over en de roodborstjes laten zich duidelijk horen. De eikvaren groeit her en der op de hellingen van de duinen, het plantje geeft de voorkeur aan duinen tussen de bomen in het zand.
We lopen links naast het scoutinggebouw richting de zandbergen. Een open stuifzandvlakte. In het verleden juist aangeplant om de windverstuiving tegen te gaan. Hier stond een grote villa Huize Zandbergen. Tijdens de oorlog werd het plan opgevat om hier moeilijk opvoedbare kinderen op te vangen uit de randstad. Uit de reacties op internet hebben ze hier een mooie tijd beleefd. Zelfs de familie Olde Bolhaar had nog 2 kinderen extra aan tafel, naast hun toch al grote gezin. Een van die kinderen had hier zo`n mooie tijd gehad dat hij is blijven hangen in Twente.
Later is de villa uitgebreid met vele bijgebouwen en heette het De Ravenhorst. Alleen het hekwerk herinnert nog aan die tijd. Verder zie je helemaal niets terug van die periode. Alles is afgebroken. In 1991 is zijn de jongeren en hun medewerkers verhuisd naar Enschede, dat paste beter dan het zand van Losser. Ergens ook wel jammer. We laten de grove den met de jeneverbessen achter ons en steken de straat over naar de pier. Kijkend over het diepe water van de Oelermars. Er wordt wel tot een diepte van 11 tot 19 meter zand opgegraven, bruikbaar zand voor woningbouw en aanleg van straten. Ooit neergelegd door de wind in het Holoceen en het laatste gedeelte van het pleistoceen. Het is stil op het water, alleen een aalscholver zit op de boei ver voor ons.
Lopend richting klooster Bardel komen we eerst langs een Mariagrot, ooit gebouwd door de broeders van het klooster. Schapen lopen tussen de heide en de jeneverbessen. Met een grote bocht komen we langs jonge aanplant terug bij de school. We horen de middelste bonte Specht, staartmezen, goudhaantjes en de boomkruiper. De school staat goed aangeschreven, de leerlingen komen van ver uit de omtrek. De torenvalk treffen we biddend boven het klooster aan.
Terug over het fietspad gaan we links achter het klooster langs tot de moestuin. Daar is rechts een pad waar we weer op de zandweg komen naar de vogelkijkhut. De koffie wacht ons met heerlijke cake, een welkome afsluiting van een mooie zondagmorgen.
Jozefien Scholten